Ο εκπαιδευτικός στις εξετάσεις των μαθητών του αγχώνεται διπλά και τριπλά˙ όχι για το αποτέλεσμα αλλά για τη δική τους ψυχολογική κατάσταση.
Βασική του προτεραιότητα είναι να μην απογοητευτούν οι ίδιοι, να αποδείξουν στους εαυτούς τους ότι πράγματι προσπάθησαν επάξια όλο το προηγούμενο διάστημα και τώρα οι κόποι τους ανταμείβονται.(!)
Σίγουρα κι εσύ- κι εγώ ως εκπαιδευτικός- μπορούμε ν’ αναλογιστούμε πόσα ζητάμε καθημερινά από τα παιδιά. Έχουμε απαιτήσεις για να τους βοηθήσουμε να χτίσουν το μέλλον τους και παλεύουμε γι’ αυτό, αλλά πολλές φορές ξεχνάμε ότι είναι παιδιά κι είναι φυσικό να έχουν ανάγκη να βλέπουν τα πράγματα λίγο πιο χαλαρά, λίγο πιο ξέγνοιαστα. Ας ζούμε εμείς με το άγχος κι ας βλέπουμε τα πρόσωπά τους χαρούμενα με τις επιτυχίες τους. Ένα ακόμη ξενύχτι, άλλη μια άσκηση, άλλη μια μετάφραση, τι ψυχή έχει μπροστά στο μέλλον ενός παιδιού;